Hersenspinsels van een start-up #16


Zo af en toe krijgen de zenuwen van Anneke mij ook in zijn greep. De twijfel slaat toe. Gaat het wel lukken, die minimaal 50 deelnemers? We hadden een vliegende start met 12 kaarten in ongeveer een week tijd. Maar nu ineens ligt het stil. Wat nu? Ik deel het bericht nog maar eens op Facebook. Niet te vaak, want ik wil ook niet dat mensen zich gaan ergeren aan onze berichten.

‘Ik heb goed nieuws.’
Anneke valt meteen met de deur in huis tijdens ons wekelijkse overleg. ‘Schrijven online wil wel een stand, maar heeft geen budget. Maar ze kunnen ons wel promoten en zij hebben een groot bereik en precies onze doelgroep! En Hebban heeft geen behoefte aan een stand, maar kan wel iemand sturen om verslag te doen van ons event.’ Kijk, dat is fijn. Promotie vooraf is leuk, maar we moeten ook een beetje denken om de ‘after-sales’. Mensen moeten het gevoel krijgen dat ze echt iets gemist hebben als ze er niet bij waren. Dit goede nieuws kon ik echt wel even gebruiken. Zelf zal ik nog een aantal uitgevers benaderen of ze op onze (boeken)markt willen staan. Benieuwd wat daar het antwoord op zal zijn.

‘Ik ga met je mee op 7 april!’
Mijn moeder belde me afgelopen week met deze mededeling. ‘Wat lief, mem! Weet je het zeker?’ Ik hoorde het mezelf zeggen: ‘Je hoeft niet mee als je niet wilt, hoor… Je moet het niet voor mij doen, maar omdat je het zelf leuk vindt.’ Ik leer het ook nooit. Mijn moeder is een schat, gelukkig ook dol op boeken (ik heb het echt niet van een vreemde) en ze heeft heel veel voor haar kinderen over. Ik hou van haar. Als ik er aan denk dat ze meegaat op 7 april, krijg ik de tranen in mijn ogen. Lief dat ze dit doet voor mij. Maar ik word er ook een beetje zenuwachtig van; ik wil niet falen waar mijn moeder bij is. Mijn perfectionisme steekt de kop weer op. Vreemden kennen mij niet, en zien mijn fouten dus niet. Mijn moeder hoeft me maar aan te kijken om te weten wat er is. Zij zal elke fout van mij direct doorhebben. Of verbeeld ik me dat gewoon. Soms denk ik dat ik een supermoeder heb, met ogen in haar achterhoofd en de superkracht om door mij heen te kijken…

Weekje vrij
In het noorden is het nu voorjaarsvakantie. Normaal gesproken zou ik net als altijd gedeeltelijk doorwerken in schoolvakanties, maar deze week wordt voor ons gezin anders dan anders. Mijn vriend laat zich namelijk deze week opnemen in een kliniek. De verwachting is dat hij zo’n 3-6 weken weg zal zijn. Korter dan ze in eerste instantie hadden laten doorschemeren, maar nog altijd is het best wel een tijdje. Dat zal anders zijn voor mij, maar ook voor onze twee kinderen. Daarom heb ik besloten om zelf ook een week vrij te nemen en er volledig voor de kinderen te zijn. Ik ben er ook wel aan toe merk ik. Ik mis mijn scherpte in het schrijven van teksten en hoe dichterbij de vakantie komt, des te onverschilliger ik lijk te worden. Ik kan me nergens meer toe zetten, terwijl ik nog wel een paar deadlines heb. Komt het vandaag niet, dan komt het morgen wel. Maar ja, als het dan nog niet komt, heb ik toch een klein probleem. Het lot van een zelfstandige zullen we maar zeggen. Gelukkig heb ik de leukste en beste opdrachtgevers met een engelengeduld en veel begrip. En een goed vangnet, zodat ik er echt niet alleen voor sta. We komen er wel. Nu eerst een weekje lekker niks…

Anneke Kleine Staarman komt uit Haarlem en is schrijfster van de roman De herkansing, die ze in eigen beheer heeft uitgegeven. Ze is momenteel bezig met haar tweede roman.

Heleen Engwerda komt uit Leeuwarden en heeft een eigen bedrijf, Hé Communicatie. Haar passie voor boeken uit zich niet alleen in haar werk, maar ook op haar boekenblog Boekenrupsjenooitgenoeg.

Samen starten ze nu met Get inspired by books. Elke week doen ze een boekje open over hun ervaringen als start-up. Waar lopen ze tegenaan, welke fouten maken ze en wat moet er allemaal geregeld worden?