Hersenspinsels van een start-up #11


Vorige week dachten we de website ‘even’ in elkaar te draaien. We kwamen er al snel achter dat ook dit niet een klus is die je ‘even’ doet, zoals we er al zoveel ontdekten sinds we met de organisatie van dit event zijn gestart. Sterker nog, thuis staat deze week geheel in het teken van de landingspagina. We zijn er dus nog steeds mee bezig!

‘Je ziet eruit als 31!’
Zei mijn 26-jarige collega deze week tegen me. Een prachtig compliment, en goed gelogen aangezien ik die leeftijd toch al enige tijd voorbij ben. ‘Je hebt meer energie dan ik!’ voegde ze er nog aan toe.  Dat laatste is waarschijnlijk wel waar. Ik voel me momenteel net zo’n wervelwind die leeft van flessen water en to-do-lijstjes. Want ik wil veel, misschien wel te veel. Prioriteiten stellen dus. Iets wat ik het afgelopen jaar het meest heb geleerd én gevreesd. Want eigenlijk is het niet mijn favoriete bezigheid. Ik zie mezelf liever als een vrije ziel, een kunstenaar die leeft van creatieve ideeën en spontane buien. Maar ik wil van dit initiatief écht een succes maken. Dus schoof ik de spontaniteit aan de kant en zei ik aan het begin van 2018 zelfbewust tegen Heleen: ‘Willen we dit goed doen, dan moeten we plannen, plannen en nog eens plannen. Zo veel mogelijk doen in die beperkte uren die we hebben’. En tja, dan moet je dus weten welk gevecht je kiest. Oftewel,… juist ja.

‘Als we die landingspagina nu eens zo snel mogelijk lanceren?’
Planning in de communicatie naar derden gaat ons de laatste tijd prima af. Een van de punten die we verbeterd hebben, mede dankzij een aantal goed gestroomlijnde mailtjes die we hebben opgesteld. Maar iedere communicatie brengt werk met zich mee. Bijvoorbeeld de sprekersvideo’s. Het monteren daarvan kost een hoop tijd. Heleen wil de video’s iedere vrijdag plaatsen, ik wil de landingspagina af hebben. Eerlijk gezegd krijg ik het er regelmatig behoorlijk benauwd van. Bij een volgend event moeten deelnemers zéker 5 maanden van tevoren een kaartje kunnen kopen. Dat moet staan als een huis. We hebben het er dus over. ‘Goed,’ zegt mijn maatje. ‘We spenderen ook deze week geen tijd aan de videomontage, maar blijven ons focussen op de landingspagina.’ Een goede keus, zeker gezien de hoeveelheid werk dat is.

Hij kijkt van mij naar de site en weer terug en schiet in de lach
Dat gebeurde afgelopen woensdag. Wat eraan vooraf ging was weer een avond flink werken aan de globale opzet van de pagina met mijn man-to-be. Vervolgens zei hij om half twaalf ’s avonds: ‘Nu heb ik er even genoeg van. Hij staat nu zo dat jij er gemakkelijk zelf mee uit de voeten kunt. Ik hoor het wel wanneer je vragen hebt.’

Ik kijk veel naar andere landingspagina’s, ontdek welke stijl ik mooi vind, welke taal ik duidelijk vind, en wat bij ons type event past. Alleen die uitwerking, daar ben ik wat minder handig in. Noem maar gerust slecht. Onder het mom van ‘ik zet het op de pagina en daarna werk ik het verder uit’ ziet het er de avond daarna inderdaad een beetje… hoe schrijf ik het netjes, ‘rommelig’ uit.

Dus zet ik een pot thee en werken we er samen weer aan. En die avond ga ik ook echt met een glimlach naar bed. Niet wetend dat amper 12 uur later het volgende gebeurt…

Mijn zoon kijkt me met grote ogen aan
En begint vervolgens mee te springen door de woonkamer. Uitleg: nog geen twee dagen eerder trokken Heleen en ik de stoute schoenen aan en benaderden een gerenommeerde naam binnen de boekenwereld. Wie niet waagt, wie niet wint. Dat blijkt, want… ze doet mee! Natuurlijk, onder voorbehoud, bla bla, maar… ze komt spreken tijdens ons event! Met zo’n grote naam en achterban moet het wel lukken, die 50 kaarten verkopen. Dus maak ik met mijn zoon een vreugdedans in Haarlem en Heleen er een in Leeuwarden.

Wat een werk, zo’n begroting
Tijd voor overleg. De website zit in de laatste fase en daarna moeten we uitgeverijen en de media aanschrijven. Ook is het budget vrijwel af. Dat blijft een gevoelig punt, als je het mij vraagt. Toen ik volmondig zei dat ik me daar wel mee bezig zou houden, had ik duidelijk geen idee wat ik me op de hals haalde. Een ellendige taak die ik maar niet kon afronden. En je zult denken, hadden ze die niet veel eerder af moeten hebben? Nou, zo denk ik er ook over. Een troostende gedachte dat we er de volgende keer niet zo lang op hoeven te zitten.

De komende week wordt groots!
De landingspagina wordt komende week groots en met trots (en opluchting!!) gelanceerd. Daarna wordt het rustiger, verwacht ik. Het wordt ook wat laagdrempeliger om derden te benaderen, omdat we dan daadwerkelijk iets te bieden hebben. Maar voor nu gaan we genieten van dit moment. En ook via deze weg zeg ik: kom naar hét boekevent van het jaar! 7 april in de bibliotheek in Rotterdam. Het programma duurt van 12.30 tot 18.00 uur en biedt een geheel verzorgde middag met hapje en drankje. Je wordt geïnspireerd en bouwt verder aan je netwerk. Vol energie én met een goodiebag ga je eind van de dag weer naar huis.

 

 

Anneke Kleine Staarman komt uit Haarlem en is schrijfster van de roman De herkansing, die ze in eigen beheer heeft uitgegeven. Ze is momenteel bezig met haar tweede roman.

Heleen Engwerda komt uit Leeuwarden en heeft een eigen bedrijf, Hé Communicatie. Haar passie voor boeken uit zich niet alleen in haar werk, maar ook op haar boekenblog Boekenrupsjenooitgenoeg.

Samen starten ze nu met Get inspired by books. Elke week doen ze een boekje open over hun ervaringen als start-up. Waar lopen ze tegenaan, welke fouten maken ze en wat moet er allemaal geregeld worden?